Biogramy znanych postaci Wo造nia. O鈔odek "Wo豉nie z Wo造nia" przygotowuje "Wo造雟ki S這wnik Biograficzny". Dlatego zwracamy si do wszystkich, kt鏎ym drogi jest Wo造, prosz帷 o biogramy wybitnych os鏏 zwi您anych z Wo造niem oraz o przesy豉nie wycink闚 i kopii artykul闚 nt. Wo造nia z prasy lokalnej, zw豉szcza z tzw. Ziem Odzyskanych. Osoby zwi您ane z Wo造niem proszone s o wype軟ienie ankiety i przes豉nie jej na adres: ks. Witold J霩ef Kowal闚, O鈔odek "Wo豉nie z Wo造nia" skr. poczt. 9, 34-520 Poronin, Polska lub e-mail: kovaliv@ostroh.uar.net
RSS
sobota, 05 sierpnia 2006
Ks. infu豉t Marian Tokarzewski
Biblioteka "Wo豉nia z Wo造nia" przygotowuje now publikacj:
T. 47 Henryk D帳kowski, „Polesie – moja ma豉 Ojczyzna. Wyb鏎 artyku堯w prasowych z lat 1989-2000”, Bia造 Dunajec – Ostr鏬 2006.
Wyb鏎 „ko軼ielnych” artyku堯w prasowych Henryka D帳kowskiego publikowanych g堯wnie na 豉mach „S這wa Powszechnego”, a nast瘼nie „S這wa. Dziennika Katolickiego”. Ich przewodni tematyk s ci篹kie i tragiczne losy dawnych wo造雟kich duszpasterzy. Autor przez 14 ½ roku by mieszka鎍em Rokitna na Polesiu Wo造雟kim.
Znajdzie sie tam m.in. poni窺zy artyku:

Zapomniany kap豉n

z Kres闚

Ks. infu豉t Marian Tokarzewski

Niedawno ukaza豉 si w Krakowie, z inicjatywy ks. pra豉ta Leona Krejczy, pi瘯nie wydana niewielka ksi捫ka o kap豉nie diecezji kamienieckiej ks. infu豉cie Marianie Tokarzewskim. By on m.in. kapelanem marsza趾a J霩efa Pi連udskiego oraz prezydent闚 RP: Stanis豉wa Wojciechowskiego i Ignacego Mo軼ickiego. Duchowny ten pracowa te w diecezji 逝ckiej, m.in. w Kowlu w latach 1931-1940, proboszcz i dziekan, kontynuator budowy, "Ko軼io豉 pomnika" w tym mie軼ie, aresztowany przez NKWD.

W豉軼iwie to nie jest tylko ksi捫ka o nim, ale te jego ksi捫ka. Ks. pra豉t Leon Krejcza, wychowanek Wy窺zego Seminarium Duchownego w ㄆcku i przez kilka lat do 1939 r. katecheta w tym mie軼ie, przedstawia w obszernym wst瘼ie sylwetk tego "Kresowego Skargi", jak go powszechnie nazywano na Wo造niu. Do swego tekstu, ale nie na zasadzie reprintu, do陰cza przedrukowan ksi捫璚zk ks. Mariana Tokarzewskiego wydan w ㄆcku w drukarni Kurii Biskupiej w 1931 r.: "Przyczynek do historii m璚ze雟twa Ko軼io豉 Rzymsko-Katolickiego w diecezjach kamienieckiej i 逝cko-篡tomierskiej (1863-1930)".

Ks. M. Tokarzewski dedykowa j "Klerykom Seminarium Duchownego w ㄆcku na pami徠k i ku rozwadze..."

A na wst瘼ie pisze: "Broszurka ta, kt鏎 Wam po鈍i璚am, Drodzy Klerycy, ma na celu 1) przypomnienie ofiarnej pracy poprzednik闚 waszych, kap豉n闚 kresowych, roz瘸rzy w szlachetnych sercach waszych ju dzi gorej帷ego ducha po鈍i璚enia, oraz spe軟i rol nici z這tej, wi捫帷ej m這dsze pokolenie ze starszem, 2) zach璚i do zainteresowania si histori diecezji kresowych, 3) w ko鎍u pobudzi serca braci kap豉n闚 i rodak闚 w Polsce ca貫j i Ameryce do ofiar na budow ko軼io堯w i prac misyjn na Wo造niu. Przez wstawiennictwo 鈍. Teresy, patronki diecezji, pokornie b豉gam Serce Jezusowe, by tym zamiarom moim pob這gos豉wi這".

Jak bardzo aktualne s i dzi te s這wa. Nie ma wprawdzie od wrze郾ia 1939 r. wy窺zego seminarium duchownego w ㄆcku... ale jest od kilku lat seminarium diecezji kamienieckiej (Gr鏚ek Podolski) i jest organizowane seminarium diecezji 篡tomierskiej. Mo瞠 b璠 w nim studiowali te klerycy z Wo造nia i Polesia Wo造雟kiego. Wierz, 瞠 b璠 tacy z terenu dawnej diecezji 逝ckiej.

Mimo 瞠 nak豉d ksi捫ki jest niewielki (500 egz.), zach璚am do zdobycia jej i przeczytania, ze wzgl璠u na pi瘯ny wst瘼, jak i tekst ks. M. Tokarzewskiego.

Mo瞠 nale篡 poda, 瞠 NKWD podejrzewa這 ks. infu豉ta, 瞠 jest bratem genera豉 Karaszewicza-Tokarzewskiego, a mo瞠 nim samym. By豉 to tylko zbie積o嗆 nazwisk.

W procesie w ㄆcku, kt鏎y odby si 1-2 listopada 1940 r. by s康zony te ks. kanonik W豉dys豉w Szpaczy雟ki i kilka os鏏 cywilnych. Ks. infu豉t mia z urz璠u przys豉n z Moskwy adwokat Tierientiew. Niestety, nie zabra豉 nawet g這su, bo jak powiedzia豉: "W sprawie obrony nie wyst瘼owa豉m, bo on sam si broni".

Kiedy po og這szeniu wyroku, pozwolono oskar穎nym na 5-minutow rozmow z rodzinami i bliskimi, ks. M. Tokarzewski stre軼i swoj mow obro鎍z, kt鏎 wyg這si po rosyjsku: "Wy這篡貫m im histori Polski i Rosji - oni o tym nic nie wiedzieli".

Chcia豚ym mo瞠 przytoczy s這wa, jakie powiedzia ks. infu豉t po og這szeniu wyroku: "Os康zili軼ie mnie za to, 瞠 jestem kap豉nem katolickim i Polakiem. Dzi瘯uj p. prokuratorowi, 瞠 mnie oskar篡. (Uk這ni si p. Tierientiew). Pani obro鎍y dzi瘯uj, 瞠 mnie broni豉, p. s璠ziemu, 瞠 mnie skaza na 鄉ier".

Od siostry Klary Staszczak benedyktynki, z kt鏎 korespondowa貫m w latach osiemdziesi徠ych i kt鏎 pozna貫m na zje寮zie Wo造niak闚 w sierpniu 1986 r. w Rudzie Hucie wiem, 瞠 ks. infu豉t M. Tokarzewski odm闚i z這瞠nia pro軸y o u豉skawienie. Siostra by豉 jedyn prywatn osob, kt鏎ej uda這 si na balkonie, przez okno, s逝cha i widzie przebieg procesu i p騧niej w ci庵u "tych 5 minut" rozmawia z ks. infu豉tem; poda豉 mu nawet kanapki...

Ks. pra豉t Leon Krejcza w swoim "Wst瘼ie" opiera si na listach, wspomnieniach i artykule w paryskich "Zeszytach Historycznych" (nr 62) ks. Tadeusza Swirtuna; artykule Leona Popka na podstawie relacji s. Klary Staszczak ("Zeszyty Historyczne" nr 81) i wspomnieniach ks. Marcina Wojciechowskiego, kt鏎y by z ks. M. Tokarzewskim razem wi瞛iony w ㄆcku.

Henryk D帳kowski


["S這wo. Dziennik katolicki",nr 138z 19lipca 1995 r.]

09:21, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
poniedzia貫k, 17 lipca 2006
Ekshumacja w Bykowni k. Kijowa
Ekshumacja w Bykowni k. Kijowa

Ekshumacja

w Bykowni k. Kijowa

Rozpocz窸a si ekshumacja polskich ofiar w Bykowni k. Kijowa. Zgin掖 tam m.in.przedwojenny mieszkaniec Ostroga nad Horyniem,senator RP, Ukrainiec Innokentij Ho這wa熥yj (Innocenty G這wacki). Oto co na temat ekshumacji w Bykowni poda豉 ukrai雟ka redakcjaRadio Polonia:

http://www.polskieradio.pl/polonia/article.asp?tId=39161&j=5

Поляки проводять ексгумацію останків у Биківні
13.07.2006

Польські вчені розпочали ексгумацію останків у Биківні під Києвом.

Серед кількадесяти тисяч жертв НКВС, які спочивають на цьому цвинтарі, можуть бути також 2 тисячі поляків, котрих убито весною 1940 року.
Професор Анджей Коля з Університету ім М.Коперника сказав, що група, яку він очолює прагне віднайти усі могили, які є в Биківні, у цьому також польські. НКВС довершувало тут масових убивств у роки 1937-38 та 1940-41.
Правдоподібно саме тут спочиває близько 30 тисяч жерт цього часу, у цьому також поляки, яких убито весною 1940 року, які були на українському списку в’язнів Катині. З-посеред трьох з половиною тисяч поляків, які були на цьому списку тут може бути похованих близько 2 тисячі.
На українському «катинському» списку були ті поляки, яких НКВС арештувала після зайняття СРСР східних територій Річпосполитої 1939 року. Це були перш за все офіцери, міліціонери, землевласники та чиновники 2 Річпосполитої.

Результати ексгумації останків проведеної у роки 1971 та 1989 були засекречені, більшість документів пропала.
Тепер у Биківні впродовж 2 місяців працюватиме група 12 поляків. Проведення комплексної ексгумації останків може однак продовжуватися декілька років.

09:19, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 02 marca 2006
Aposto trze德o軼i

APOSTO TRZE柱O列I

Wspomnienie

o ks. pra. Michale 真kowskim

Ks. pra. Micha 真kowski by moim autorytetem, cz這wiekiem, kt鏎emu wierzy豉m, by przyjacielem mojej rodziny, wychowawc wielu pokole m這dzie篡, zar闚no na rodzinnym Wo造niu, jak i w Toruniu, gdzie rzuci go los.
Urodzi si 15 lutego 1899 r. we wsi D瑿inka, 15 km na p馧noc od Ka-mie鎍a Podolskiego. Pochodzi z wielodzietnej katolickiej rodziny kresowej. By 鏀mym w鈔鏚 dziewi璚iorga rodze雟twa.
Do szko造 鈔edniej ucz瘰zcza w Ka-mie鎍u Podolskim, gdzie w 1917 r. wst徙i do harcerstwa. Poci庵a go najbardziej pierwszy punkt prawa har-cerskiego: harcerz jest czysty w my郵i, mowie i uczynkach – nie pali tytoniu i nie pije napoj闚 alkoholowych. Pra-wu temu pozosta wierny do ko鎍a.
Po studiach seminaryjnych rozpo-cz皻ych w 1918 r. w 砰tomierzu, a przerwanych na skutek dzia豉 wo-jennych, kontynuowanych od 1919 r. w Tarnowie – 8 lipca 1923 r. otrzyma 鈍i璚enia kap豉雟kie w Buczaczu z r彗 bp. Piotra Ma鎥owskiego, ordy-nariusza diecezji kamienieckiej.
Uko鎍zywszy studia na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersy-tetu Lubelskiego i w Instytucie Peda-gogicznym KUL, w 1930 r. uzyska ty-tu magistra 鈍i皻ej teologii.
1 wrze郾ia 1930 r. zosta mianowa-ny prefektem szk馧 podstawowych w Sarnach na Polesiu Wo造雟kim, a tak瞠 kapelanem harcerstwa w huf-cach sarne雟kich. Wiele czasu po-鈍i璚a harcerstwu. Uczestniczy w zjaz-dach, zlotach, wsp馧organizowa obo-zy. W latach 1935-1937 pe軟i obowi您-ki kapelana Zwi您ku Harcerstwa Pol-skiego na Wo造niu. W 1935 r. uczestni-czy w Mi璠zynarodowym Zlocie Pol-skich Starszych Skaut闚 na wyspie Ingarb w Szwecji. W roku 1937 bra udzia w V Jamboree w Holandii. W 1938 r. otrzyma srebrny Krzy Za-s逝gi za wybitn prac spo貫czn.
Od sierpnia 1940 r. do czerwca 1944 r., by proboszczem parafii Zasmyki pod Kowlem. Tam te by ka-pelanem 27 Wo造雟kiej Dywizji Armii Krajowej w stopniu kapitana. W czasie walk zosta ci篹ko ranny. Za zas逝gi otrzyma Z這ty Krzy z Mieczami.
W 1944 r. ordynariusz diecezji 逝ckiej, bp Adolf Szel捫ek, mianowa ks. Micha豉 真kowskiego wikariuszem ge-neralnym diecezji kamienieckiej. Obj掖 t funkcj w Barze na Podolu w grud-niu 1944 r.
W maju 1946 r. musia opu軼i Po-dole. Osiad w Toruniu przy parafii 鈍. Jakuba Aposto豉. Na mocy misji kano-nicznej otrzymanej od bp. Kazimierza Kowalskiego, zosta nauczycielem religii w szko豉ch podstawo-wych 鈔鏚mie軼ia To-runia. Wywiera dodat-ni wp造w na grono pe-dagogiczne i m這dzie, jako do鈍iadczony pe-dagog. Pracowa r闚-nie w toru雟kim harce-rstwie. By moderato-rem Sodalicji Maria-skiej Kobiet, Dziewcz徠 i M這dzie鎍闚.
Na wniosek Ordyna-riusza diecezji che軛i-skiej, bp. Kazimierza Kowalskiego otrzyma tytu Szambelana Papieskiego, za 15 czerwca 1965 r. Prymas Stefan Kardy-na Wyszy雟ki mianowa go Kanoni-kiem Honorowym Kapitu造 ㄆckiej.
W 1960 r. przeszed na zas逝穎n emerytur. Maj帷 wi璚ej czasu zajmo-wa si akcj trze德o軼iow, zakrojo-n na skal og鏊nopolsk. Jego dewi-z by這: Sam nie pij – drugiego nie zmuszaj.
8 lipca 1973 r. obchodzi jubileusz 50-lecia 鈍i璚e kap豉雟kich. Do ko-cio豉 鈍. Jakuba Aposto豉 zjecha這 na t uroczysto嗆 wielu kap豉n闚 oraz os鏏 鈍ieckich. Byli te obecni jego toru雟cy wychowankowie.
Zmar po d逝giej i ci篹kiej chorobie 25 marca 1983 r. Choroba ta by豉 na-st瘼stwem rany odniesionej w czasie wojny. Pochowany zosta na cmenta-rzu parafii 鈍. Jakuba Aposto豉 w gro-bowcu kap豉n闚 diecezji 逝ckiej.
W mojej pami璚i i pami璚i tych, kt-rzy go znali, pozostanie wzorem kap豉-na i nauczyciela.

Maria Szczepa雟ka

[„Wo豉nie z Wo造nia” nr 6 (67) z listopada-grudnia 2005 roku, s. 29-30.]

02:05, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
pi徠ek, 06 stycznia 2006
R鏚 Wyle篡雟kich

http://republika.pl/wielgolas/patron.htm

R鏚 Wyle篡雟kich

(fragment artyku逝 Zdzis豉wa 讜ocha)

W XVII wieku znaczniejsza cz窷 rodu przenios豉 si do woj. wo造雟kiego gdzie Wyle篡雟cy posiadali znaczne maj徠ki i piastowali urz璠y:

1. Miko豉j (ok. 1690) 這wczy Wo造雟ki, . El瘺ieta Krusza. Z tego ma鹵e雟twa urodzi si syn Adam Piotr, pu趾ownik Ordynacki, 穎naty z Franciszk Cecyli za Szczepanowa Czaplic, (ok. 1720r.),

2. Andrzej s. Adama, chor捫y Wo造雟ki, . Eleonora Pruszy雟ka, stolnikowa Wielu雟ka (ok. 1745r.).

Dzieci z tego ma鹵e雟twa:

· Ignacy, rotmistrz kawalerii narodowej, zamordowany z 穎n, dzie熤i i s逝膨cymi 瞠雟kimi w 1789r., w dziedzicznym maj徠ku Niewirk闚 przez dw鏂h s逝膨cych. Nie zostawi potomstwa.

· C鏎ka /za Trembi雟kim/,

· Kajetan, najpierw chor捫y wojsk koronnych, p騧niej podstoli krzemieniecki, a od 1791r. regent koronny wielkiej piecz璚i. Kawaler Orderu Or豉 Bia貫go[5] i 安. Stanis豉wa.[6] 皋na Konstancja Dunin Karwicka, c鏎ka J霩efa Dunina na Skrzynnie Karwickiego (regenta koronnego w 1768r.)[7]. Zmar na Wo造niu w 1810roku.

Potomstwo Kajetana i Konstancji:

1. J霩ef (ur. 1770r.) rotmistrz kawalerii narodowej, p騧niej major w brygadzie lekkiej Jerlicza. Zmar w Krakowie w 1834r. Pierwsza 穎na Duklana Morawska genera這wa (rozwiedziona; p.v. Worcellowa – podstolina krakowska); z tego ma鹵e雟twa urodzi si Tadeusz Wyle篡雟ki, pu趾. Gwardii Kr鏊ewskiej Polskiej.

2. Krzysztof (ur. 1778) podpu趾ownik jazdy Ks. Warszawskiego, kawaler order闚 wojennych, zm. w Warszawie w 1835r. 皋na Pelagia Trembicka. Dzieci: Stanis豉w i Maria [„dot康 篡j帷e”]

3. Jan Nepomucen (ur. 1779r.) wizytator generalny szk馧 na Wo造niu, Podolu i Ukrainie, cz這nek korespondent Towarzystwa Warszawskiego Przyjaci馧 Nauk, poeta - publikowa swoje wiersze w „Gazecie Warszawskiej”. Zmar na Wo造niu w 1829r. 皋na: Maria Bukar. Potomstwo: [篡j帷e ok. 1844r.] Marcin, Adam, [powsta鎍y 1830 i 1863 roku] Konstancja, Paulina, Dioniza, Seweryna, Maria, Oktawia.

4. Ignacy – zm. bezpotomnie w Berdyczowie w 1811r.

06:54, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 25 grudnia 2005
J霩ef Dutkiewicz (1903-1968)

http://strony.tarman.pl/~masz/biogramy/d/dutkiewicz.htm

J霩ef Dutkiewicz (1903-1968)

J霩ef Dutkiewicz (1903-1968), historyk sztuki, konserwator i malarz. Uko鎍zy tarnowskie gimnazjum im. K. Brodzi雟kiego, nast瘼nie studiowa malarstwo na krakowskiej ASP oraz histori sztuki na Uniwersytecie Jagiello雟kim. W latach 1930-31 studiowa te na paryskiej Ecole de Louvre. W 1932 zosta konserwatorem zabytk闚 w ㄆcku na Wo造niu gdzie by wsp馧za這篡cielem Wo造雟kiego Towarzystwa Naukowego oraz organizatorem Muzeum Wo造雟kiego. W 1935 obj掖 podobn funkcj w Lublinie, gdzie kierowa m.in. odnow zabytkowych kamienic Starego Miasta. Prace na lubelskiej star闚ce przerwa wybuch II wojny 鈍iatowej. Okres okupacji Dutkiewicz sp璠zi m.in. w Tarnowie, zajmuj帷 si konserwacj dzie sztuki w Muzeum Diecezjalnym. Po zako鎍zeniu wojny w 1945 zainicjowa utworzenie Muzeum Ziemi Tarnowskiej, kt鏎ego przez pi耩 lat by dyrektorem (1945-50), mimo 瞠 ju w 1946 przeni鏀 si do Krakowa, gdzie obj掖 stanowisko wojew鏚zkiego i miejskiego konserwatora zabytk闚. Na stanowisku tym pracowa do 1951. Od w 1950 pe軟i funkcj wyk豉dowcy na krakowskiej ASP, gdzie by tak瞠 tw鏎c Wydzia逝 Konserwacji Dzie Sztuki. Prowadzi liczne prace konserwatorskie, czasem kontrowersyjne, m.in. w ko軼iele w D瑿nie oraz pa豉cach w Krasiczynie, ζ鎍ucie i Pieskowej Skale. Zgin掖 tragicznie, spadaj帷 z rusztowania w gotyckim ko軼iele parafialnym w Olkuszu. Pochowany zosta na Starym Cmentarzu w Tarnowie. By autorem licznych prac naukowych z zakresu Historii Sztuki, m.in. Ma這polska rze嬌a 鈔edniowieczna 1300-1450. W tomie Katalogu zabytk闚, obejmuj帷ym wojew鏚ztwo krakowskie, opracowa powiaty: boche雟ki, brzeski, d帳rowski, limanowski i tarnowski. J霩ef Dutkiewicz by autorem wielu interesuj帷ych realizacji w ko軼io豉ch ziemi tarnowskiej, m.in. polichromii w tarnowskiej katedrze, ko軼io豉ch w D瑿nie i Piotrkowicach, epitafium kard. Hozjusza w ko軼iele w Rad這wie czy obrazu 鈍. Marii Magdaleny w ko軼iele pod takim wezwaniem w Szczepanowie. Do ko軼io豉 w Ci篹kowicach Dutkiewicz wykona polichromi oraz zaprojektowa Drog Krzy穎w i ramy do 豉skami s造n帷ego obrazu Chrystusa Mi這siernego.

16:00, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
Jan Fitzke (1909-1940)

http://www3.uj.edu.pl/alma/alma/75/01/18.html

Jan Fitzke

(1909-1940)


Jan J霩ef Fitzke urodzi si 20 stycznia 1909 roku w Gdowie, w powiecie wielickim. By synem sekretarza tamtejszej gminy, Jana Stanis豉wa, kt鏎y przyby do Gdowa w 1904 roku z My郵enic. Matur zda w 1929 roku w Gimnazjum 鈍. Jacka w Krakowie, a w latach 1929–1933 uko鎍zy Wydzia Filozoficzny Uniwersytetu Jagiello雟kiego w zakresie antropologii i prehistorii, przedk豉daj帷 prac magistersk pt.: Neolit w jaskiniach krakowskich lewego porzecza Rudawy. Powy窺z prac autor dowi鏚 – pisa profesor Uniwersytetu Jagiello雟kiego W這dzimierz Demetrykiewicz (1859–1937), tw鏎ca nauczania archeologii w Polsce i za這篡ciel pierwszej polskiej katedry prehistorii – 瞠 bardzo dobrze orientuje si w pogl康ach naukowych dotycz帷ych neolitu i w odno郾ej literaturze naukowej. (...) Post瘼 b. dobry. Ju jako ucze gimnazjum, Fitzke interesowa si 篡wo prehistori i bra udzia w pracach wykopaliskowych, m.in. w Z這tej, w powiecie sandomierskim (na najwi瘯szym stanowisku archeologicznym w mi璠zywojennej Polsce), a w czasie studi闚 pracowa w Muzeum Archeologicznym Polskiej Akademii Umiej皻no軼i w Krakowie. W 1930 roku by sekretarzem krakowskiego Zjazdu Prehistoryk闚 Polskich i Uczni闚 Prehistorii na Wy窺zych Uczelniach w Polsce. Po studiach, w latach 1933–1934, by dorywczo zatrudniony w dziale prehistorii w Miejskim Muzeum Etnograficznym w υdzi. Przebada w闚czas wiele stanowisk w powiatach: kaliskim, 豉skim i 堯dzkim, a wyniki bada opublikowa m.in. w artyku豉ch pt.: Odkrycie osady z wczesnego okresu rzymskiego i cmentarzyska z okresu w璠r闚ek lud闚 w Oszczywilku w powiecie kaliskim oraz Prace archeologiczne na terenie wojew鏚ztwa 堯dzkiego w latach 1933–1934, zamieszczonych w czasopi鄉ie „Z Otch豉ni Wiek闚”. W 1935 roku uczestniczy w ekspedycji archeologicznej Uniwersytetu Pozna雟kiego badaj帷ej osad kultury 逝篡ckiej w Biskupinie pod kierunkiem prof. J霩efa Kostrzewskiego (1885–1969), a nast瘼nie przez dwa miesi帷e, jako stypendysta krakowskiego Muzeum Archeologicznego, bra udzia w badaniach kopca Krakusa w Krakowie–Podg鏎zu, wspomagaj帷 swego ulubionego mistrza, docenta J霩efa 真rowskiego (1892–1936), m這do zmar貫go zast瘼c profesora prehistorii Uniwersytetu Jagiello雟kiego. Fitzke lubi wzorowa si na doktorze 真rowskim, kt鏎ego nieraz 鄉iesznie w ubiorze i ruchach na郵adowa – pisa豉 w bardzo serdecznym wspomnieniu o m這dym archeologu Olga Reymanowa w 1951 roku – Weso造, roztrzepany, troch ba豉ganiarz, ale pe貫n entuzjazmu dla prehistorii i gor帷y mi這郾ik Krakowa. ( „Z Otch豉ni Wiek闚”, R. XX, Nr 9–10, 1951).
W tym samym, 1935 roku, by Fitzke zast瘼c asystenta w Zak豉dzie Archeologii Przedhistorycznej Uniwersytetu Jagiello雟kiego. W nast瘼stwie licznych odkry archeologicznych na terenie Ma這polski opublikowa artyku造 prezentuj帷e m.in. materia造 neolityczne i kultury 逝篡ckiej z Pobiednika Wielkiego w powiecie miechowskim, z osady okresu rzymskiego na Woli Duchackiej, skarb br您owy z Piestrzca w powiecie stopnickim oraz zabytki 逝篡ckie z cmentarzyska w Kwaczale w powiecie chrzanowskim. W sierpniu 1936 roku obj掖 funkcj kustosza w Muzeum Wo造雟kiego Towarzystwa Przyjaci馧 Nauk w ㄆcku, a z pocz徠kiem 1937 roku zosta kierownikiem tej瞠 plac闚ki naukowo-badawczej. Opr鏂z pracy organizacyjnej w muzeum, podczas kt鏎ej przede wszystkim spowodowa powstanie pe軟ego inwentarza zbior闚, prowadzi na wielk skal badania archeologiczne, obejmuj帷 nimi znaczn cz窷 闚czesnego wojew鏚ztwa wo造雟kiego. Wystarczy tylko wspomnie o odkryciu ziemianek kultury starszej ceramiki wst璕owej w ㄆcku, wczesnobr您owych kurhan闚 w Boratynie i Szeplu pod ㄆckiem, kurhan闚 w Podd瑿icach i cmentarzyska kultury ceramiki sznurowej w Torczynie w powiecie 逝ckim. Wykopaliska prowadzi ponadto m.in. w Bere軼ianach, Boratynie, Buhrynie, Gr鏚ku ko這 ㄆcka, Kole郾ikach, Lubomlu, Walentynowie, we wsi Wilhor, w 砰dyczynie i wielu innych miejscowo軼iach.
Fitzke, odkrywaj帷 oraz badaj帷 w latach trzydziestych XX wieku przesz這嗆 ㄆcka i Wo造nia w mo磧iwie najszerszym zakresie, jakoby ws逝cha si w s這wa J霩efa Ignacego Kraszewskiego i ju w闚czas chcia przyj嗆 z pomoc Wo造nianom w odkrywaniu w豉snego dziedzictwa. Kraszewski napisa mianowicie sto lat wcze郾iej (1837) we Wspomnieniach Wo造nia, Polesia i Litwy, czyli w dzienniku z podr騜y po stronach rodzinnych, 瞠 mieszka鎍y ㄆcka 篡j jak owi Grecy, kt鏎zy w ruinach 鈍i徠y pobudowali sobie budy i sza豉sze, nie wiedz帷 nic o popio豉ch, na kt鏎ych usiedli. (...) Na polach wok馧 ㄆcka dot康 wyorywa wie郾iak resztki mur闚 i sieje na nich, i nie rozumie tej ceg造, kt鏎a si do niego g這sem kilkuset lat odzywa! M這dy kustosz wiele bada i wiele publikowa. Jego dorobek pi鄉ienniczy obejmuje blisko 30 publikacji, co stawia go w gronie najp這dniejszych autor闚 – archeolog闚 w okresie mi璠zywojennym. Do najbardziej znacz帷ych pozycji w badaniach nad przesz這軼i Wo造nia nale篡 praca: Skarby monet historycznych Muzeum Wo造雟kiego Towarzystwa Przyjaci馧 Nauk w ㄆcku, wraz z kompletnym inwentarzem, oraz monografia: Cmentarzysko kultury strzy穎wskiej w Torczynie pod ㄆckiem na Wo造niu, po鄉iertnie opublikowana w „Wiadomo軼iach Archeologicznych” w 1975 roku.
Wnioski wypowiedziane przez m這dego badacza Torczyna, kt鏎emu tragiczna 鄉ier uniemo磧iwi豉 publikacj monografii, mimo 瞠 wymagaj pewnej korekty, w dalszym ci庵u s aktualne. – napisa dr Jerzy G這sik, kt鏎y opublikowa prac Fitzkego z zachowanego maszynopisu – Nie trzeba podkre郵a, 瞠 w latach trzydziestych XX stulecia, a wi璚 w okresie kiedy J. Fitzke bada Torczyn, Wy篡na Wo造雟ka wraz z przylegaj帷ymi do niej obszarami stanowi豉 jeszcze przys這wiow bia陰 plam (...). W ostatnich latach na obszarze Wo造nia dokonano szeregu nowych odkry wykopaliskowych. Mamy tu na my郵i przede wszystkim badania osad kultury strzy穎wskiej, przeprowadzone przez badaczy ukrai雟kich w samym Torczynie i Walentynowie. Materia造 osadnicze z tych stanowisk w pe軟i pokrywaj si z materia豉mi J. Fitzkego i stanowi jakby ich uzupe軟ienie („Wiadomo軼i Archeologiczne”, R. 40, 1975, z. 1).
Kieruj帷 Muzeum Wo造雟kim, kt鏎e doprowadzi w ci庵u niespe軟a trzech lat do grona przoduj帷ych muze闚 na 闚czesnych Kresach Wschodnich Rzeczypospolitej, Fitzke aktywnie w陰czy si w kszta速owanie polityki muzealnej na terenie ca貫go wojew鏚ztwa wo造雟kiego (m.in. roztoczy opiek nad zbiorami Muzeum ks. Ostrogskich w Ostrogu, wspomaga dzia豉lno嗆 muze闚 regionalnych w Dubnie i Krzemie鎍u), zarejestrowa i opisa liczne zabytki budownictwa ludowego oraz powi瘯sza – przy okazji wyjazd闚 na stanowiska archeologiczne – zbiory dzia逝 etnograficznego Muzeum. Dzia豉 w miejscowym Oddziale Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w ㄆcku, wyk豉da na kursach dla przewodnik闚 po ㄆcku i Wo造niu oraz wchodzi w sk豉d zespo逝 redakcyjnego miesi璚znika „Ziemia Wo造雟ka”, w kt鏎ym zamieszcza artyku造 krajoznawcze, m.in.: Nad S逝cz, Luboml przedhistoryczny czy Pami徠ki po J霩efie Ignacym Kraszewskim w Muzeum Wo造雟kim. W 1937 roku, w ramach Oddzia逝 Wo造雟kiego PTK, przyczyni si do przygotowania specjalnego numeru og鏊nopolskiego czasopisma krajoznawczego „Ziemia”, kt鏎y w ca這軼i po鈍i璚ony by ㄆckowi. Przez ca造 czas utrzymywa kontakt z kolegami archeologami w Krakowie, zwi您anymi zar闚no z Uniwersytetem Jagiello雟kim, jak i z krakowskim Muzeum Archeologicznym PAU, przede wszystkim z doktorem Tadeuszem Reymanem (1899–1955), kieruj帷ym Muzeum po 鄉ierci W. Demetrykiewicza. Zaprasza do ㄆcka krakowskich archeolog闚, dla kt鏎ych rezerwowa 鈔odki z Wo造雟kiego Towarzystwa Przyjaci馧 Nauk na finansowanie bada archeologicznych nad przesz這軼i Wo造nia. I tak, zach璚ony przez Jana Fitzkego, w latach 1937–1938 prowadzi prace na Wo造niu profesor Tadeusz Sulimirski (1898–1983), kt鏎y od ostatnich miesi璚y 1937 roku kierowa Katedr Prehistorii na krakowskim Uniwersytecie. Profesorowi Sulimirskiemu w kwietniu 1939 roku Jan Fitzke przes豉 do korekty swoj prac doktorsk pt. Krakowska grupa kultury ceramiki sznurowej. Obroni pracy ju nie zd捫y. W sierpniu 1939 roku, jako podporucznik rezerwy zosta zmobilizowany i przydzielony do 1. Pu趾u Strzelc闚 Podhala雟kich 2. Brygady G鏎skiej „Nowy S帷z”. 18 wrze郾ia 1939 roku, wraz ze strzelcami z oddzia逝 zapasowego w Brze瘸nach, zosta wzi皻y do sowieckiej niewoli i znalaz si w obozie w Kozielsku. W kwietniu 1940 roku zosta przewieziony do Katynia i bestialsko zamordowany wraz z innymi polskimi oficerami przez NKWD. Jego nazwisko figuruje w Collegium Novum na tablicy po鈍i璚onej pracownikom Uniwersytetu – ofiarom sowieckiego terroru z lat 1939–1945, a jego biogram, autorstwa Andrzeja Rybickiego, zosta umieszczony w Uniwersyteckiej Ksi璠ze Katy雟kiej.
Pami耩 o kr鏒kiej, ale za to bardzo spontanicznej oraz wielostronnej dzia豉lno軼i Jana Fitzkego przetrwa豉 w ㄆcku i na Wo造niu pomimo epoki komunizmu, w kt鏎ej tak w Polsce, jak i na Ukrainie nie wolno by這 wspomina o Katyniu i tragicznych ofiarach bestialskiego mordu, dokonanego przez NKWD. Po odzyskaniu przez Ukrain niepodleg這軼i zaistnia造 pe軟e warunki do przypomnienia ludzi, kt鏎zy szukali dr鏬 wiod帷ych do ukazania jedno軼i narod闚 s這wia雟kich w oparciu o rzetelne wyniki bada nad dalsz i bli窺z przesz這軼i. W 鈔odowisku m這dych ukrai雟kich archeolog闚 i historyk闚 skupionych wok馧 Wo造雟kiego Muzeum Krajoznawczego oraz Wo造雟kiego Pa雟twowego Uniwersytetu im. κsi Ukrainki w ㄆcku ju od pierwszych lat dziewi耩dziesi徠ych ubieg貫go wieku z wielk sympati rozpocz皻o zbieranie materia堯w o postaci m這dego archeologa, absolwenta Uniwersytetu Jagiello雟kiego, kt鏎y najd逝窺z cz窷 swego zawodowego, kr鏒kiego 篡cia, po鈍i璚i Wo造niowi. W 2004 roku postanowiono upami皻ni 95. rocznic urodzin Jana Fitzkego. Biogram polskiego archeologa – badacza przesz這軼i Wo造nia, autorstwa Tetjany Dudar, ukaza si w Kalendarzu znamienitych i pami皻nych dat Wo造nia na rok 2004, a 20 maja 2005 roku w Wo造雟kim Muzeum Krajoznawczym w ㄆcku odby豉 si uroczysta promocja ksi捫ki pt. 牆籓鎀鍏堰縺 厴馯鴈 蜁 堀譐耪 (Archeologiczna spu軼izna Jana Fitzkego). Ksi捫ka omawia dzia豉lno嗆 krakowskiego archeologa w ㄆcku i prezentuje jego dorobek dotycz帷y bada nad przesz這軼i Wo造nia oraz zawiera wsp馧czesne opracowania prehistorycznych znalezisk z obszaru p馧nocno-zachodniej Ukrainy dedykowane pami璚i Fitzkego.
Jak pisz trzej g堯wni inicjatorzy publikacji, ukrai雟cy archeolodzy i historycy Hryhorij Ochrimenko, Walerij Dmytruk i O貫ksij Z豉tohor鄂yj, Jan Fitzke wyr騜nia si spo鈔鏚 badaczy przesz這軼i Wo造nia w latach mi璠zywojennych. W okresie kr鏒kiego czasu, w jakim przypad這 mu kierowa Muzeum Wo造雟kiego Towarzystwa Przyjaci馧 Nauk w ㄆcku, uda這 mu si zreorganizowa prac muzeum, postawi j na naukowym poziomie, znacznie powi瘯szy i usystematyzowa muzealne kolekcje, wyprowadzi plac闚k na czo這we miejsce w鈔鏚 muze闚 dzia豉j帷ych na 闚czesnych wschodnich terenach Polski. (...) Na ulicach ㄆcka mo積a by這 cz瘰to zobaczy niewielkiego wzrostem m篹czyzn, z jasn, rozwichrzon czupryn, zawsze u鄉iechni皻ego i rozgadanego. Jan Fitzke by pe貫n entuzjazmu do archeologii i pracy muzealnej. Mo積a powiedzie, 瞠 pami耩 o entuzjazmie jakim emanowa Fitzke, nadal czyni w ㄆcku wra瞠nie, gdy m這dy historyk Walerij Dmytruk, obecnie zast瘼ca Naczelnika Wydzia逝 Kultury Wo造雟kiej Obwodowej Pa雟twowej Administracji, przed kilku laty nauczy si dobrze pos逝giwa polskim j瞛ykiem, aby pozna jego 篡cie i prace. A archeolog, kandydat nauk historycznych i pracownik naukowy Wo造雟kiego Muzeum Krajoznawczego Hryhorij Ochrimenko napisa, 瞠 sam b璠帷 zafascynowany archeologi, bardzo odczuwa dusz Jana Fitzkego, podziwia jego zapa i niespo篡t energi do pracy badawczej. G堯wnym redaktorem ksi捫ki Archeologiczna spu軼izna Jana Fitzkego, kt鏎ej ukazanie zbieg這 si z 65. rocznic zbrodni katy雟kiej, jest wspomniany ju Hryhorij Ochrimenko, godny kontynuator dzie豉 rozpocz皻ego przez Fitzkego, a zarazem autor wielu zamieszczonych w tej瞠 ksi捫ce opracowa. Ponadto artyku造 w pami徠kowej ksi璠ze zamie軼ili m.in.: prof. dr Jan Machnik z Polskiej Akademii Umiej皻no軼i w Krakowie, O貫ksandr Pozichow鄂yj – pracownik naukowy Muzeum Ksi捫ki w Ostrogu i Leonid Potapczuk, kt鏎y przypomnia kr鏒kie dzieje Wo造雟kiego Towarzystwa Przyjaci馧 Nauk. Inicjatyw wydania ksi捫ki wsparli: Wojewoda Obwodu Wo造雟kiego Wo這dymyr Bondar i Konsul Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w ㄆcku Wojciech Ga陰zka oraz w豉dze Pa雟twowego Uniwersytetu Wo造雟kiego w ㄆcku i przede wszystkim dyrektor Wo造雟kiego Muzeum Krajoznawczego Anatolij Syljuk.

Dyrektor Syljuk by gospodarzem uroczysto軼i w sali konferencyjnej Wo造雟kiego Muzeum, mieszcz帷ego sie obecnie w ㄆcku przy ul. Szopena 20, podczas kt鏎ej zaprezentowano ksi捫k oraz jej autor闚 i wydawc闚. W promocji uczestniczyli: zast瘼ca Wojewody Heorhij Karpuk, Konsul Rzeczpospolitej Polskiej w ㄆcku Andrzej Drozd, prof. Mychaj這 Kuczynko – kierownik Katedry Archeologii i 廝鏚這znawstwa Uniwersytetu Wo造雟kiego, przedstawiciele Wo造雟kiego Obwodowego Towarzystwa Krajoznawczego oraz studenci. Z Krakowa przybyli najbli窺i krewni Jana Fitzkego, zaproszeni przez Walerija Dmytruka. W swoich wyst徙ieniach wojewoda H. Karpuk oraz konsul A. Drozd wspominali o prezentacji bada archeologicznych, kt鏎e na wielk skal zapocz徠kowa w latach trzydziestych XX wieku Jan Fitzke na Wo造niu, jako o p豉szczy幡ie spotkania i tw鏎czej wymiany naukowej w procesie jednoczenia si s御iednich i bliskich sobie narod闚 Europy: Ukrainy i Polski. Profesor Mychaj這 Kuczynko, kt鏎y ju kilka lat temu po鈍i璚i pami璚i Jana Fitzkego jedn ze swoich prac, powiedzia, i Fitzke – wspaniale zapowiadaj帷y si krakowski uczony, absolwent Jagiello雟kiej Wszechnicy – zapocz徠kowa rozw鎩 wo造雟kiej archeologii i pozostanie pierwszym licz帷ym si badaczem przesz這軼i bogatej kultury wsp鏊nego pogranicza s這wia雟kich narod闚 Ukrainy i Polski, wzorem dla wsp馧pracy i wzajemnego poszanowania.
Promocji towarzyszy豉 niewielka wystawa pami徠ek zwi您anych z osob przedwojennego kustosza Wo造雟kiego Muzeum oraz wyst瘼 tria folklorystycznego „Rodina” z Kiwerc.

Andrzej Gaczo

["Alma Mater" (Krak闚) nr 75/2005]
02:16, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
Bronis豉wa Ruczewska

http://miasta.gazeta.pl/wroclaw/1,35779,3045160.html

Odeszli

Bronis豉wa

Ruczewska

Kpt. w stanie spoczynku Bronis豉wa Ruczewska z domu Chor捫yczewska po d逝giej i ci篹kiej chorobie zmar豉 28 maja 2005 roku w wieku 80 lat. Pochowana z udzia貫m 穎軟ierskiej warty honorowej Wojska Polskiego oraz licznie przyby造ch przyjaci馧, rodziny i znajomych na Cmentarzu Osobowickim we Wroc豉wiu 5 czerwca 2005 r.

Jan Pawe II powiedzia: "Wierny przyjaciel pot篹n obron, kto go znalaz, skarb znalaz". Nie zgromadzi豉 w ci庵u swojego d逝giego 篡cia wielu skarb闚, ale ten, o kt鏎ym mowa we "Wsta鎍ie, chod幟y!", posiad豉. Od znajomo軼i z dzieci雟twa w gimnazjalnej 豉wce w Sarnach na Wo造niu po wiek s璠ziwy coraz bardziej si zacie郾ia豉 nasza serdeczna przyja潯 z Broni Chor捫yczewsk-Ruczewsk. Urodzona 1 grudnia 1924 r. w R闚nem na Wo造niu, dzieli豉 los pokolenia "Kolumb闚", w璠ruj帷 jako 穎軟ierz Batalionu Most闚 Pontonowych WP ze wschodu na zach鏚: od Sarn do Jeleniej G鏎y, potem Wroc豉wia, w saperskich butach kierzowych. Odznaczona ju w styczniu 1946 r. medalem "Za Warszaw", dwukrotnie Srebrnym Krzy瞠m Zas逝gi, br您owym medalem "Zas逝穎nym na polu chwa造" medalem "Za Odr, Nys, Ba速yk", Odznak Grunwaldzk, w 1975 r. za ca這kszta速 pracy zawodowej w Spo貫m - Krzy瞠m Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2001 r. awansowana do stopnia kapitana rezerwy WP.

Sama by豉m 穎軟ierzem, wi璚 znam "ten smak i trud" z autopsji, dlatego prze篡豉m chwil szcz窷cia (cho w takim smutku), gdy warta m這dych 穎軟ierzy z garnizonu wroc豉wskiego stan窸a przy Twojej trumnie, Broniu, gdy pad豉 komenda: Prezentuj bro!, gdy tr瑿acz zagra i "powia wiatr naszej odleg貫j m這do軼i", na pewno "nie durnej, ale chmurnej", wojennej... U鄉iechn窸a si, Broniu, na ich widok, ich t篹yzny, dziarsko軼i, ich musztry, skupienia i powagi - to by造 cechy naszych prze篡, naszych dni wojennych! Ale nie to nas po陰czy這, Broniu, nie to! Po陰czy這 nas wsp鏊ne odczuwanie 鈍iata. Ja jestem humanistk z wykszta販enia, a Ty by豉 ni z przymiot闚 serca, z kszta速u swojej osobowo軼i. Wychowana w wielodzietnej, tradycyjnej rodzinie kolejarskiej, matka trojga dzieci, babcia trojga wnucz徠, przyjazna dziesi徠kom krewnych, setkom znajomych i przyjaci馧, zawsze dla wszystkich mia豉 czas, serce i wszelk pomoc. Wykreowa豉 na poet w Polsce swego bratanka Waldemara Chor捫yczewskiego mieszkaj帷ego na Wo造niu, sama pisa豉 wiersze religijne i okoliczno軼iowe, drukuj帷 je w almanachu polskiej poezji religijnej pt. "A duch wieje k璠y chce" pod redakcj Mariana Stanis豉wa Hermaszewskiego, korespondowa豉 z redaktorami pisma "Wo造 Bli瞠j" i "Na Rubie篡", wsp馧pracowa豉 z dr. Henrykiem D帳kowskim w wydawaniu wspomnie naszych sarne雟kich kole瘸nek, nawi您a豉 陰czno嗆 z licznymi Wo造niakami osiedlonymi w Olsztynie, bra豉 udzia w zjazdach Wo造niak闚 w Otwocku i Samostrzeli, w wycieczkach-pielgrzymkach na Wo造, wysy豉豉 hojne datki na akcje charytatywne. Znano Ci zar闚no w parafii, jak i w Zwi您ku Kombatant闚, kt鏎y przez wiele lat korzysta z Twojej gotowo軼i prelegenckiej w III LO we Wroc豉wiu i innych wroc豉wskich szko豉ch. Dzia豉豉 w Stowarzyszeniu Upami皻nienia Ofiar Zbrodni Ukrai雟kich Nacjonalist闚, zbieraj帷 pieni康ze na budow Pomnika Ofiar OUN-UPA. Twoje 篡czenia 鈍i徠eczne, pisane pracowicie noc, w璠rowa造 do dziesi徠k闚 znajomych w Polsce, a tak瞠 do Londynu, USA - wsz璠zie, gdzie zas造sza豉 o polskim sercu rzuconym na obczyzn, a t瘰kni帷ym do kraju rodzinnego. Twojemu patriotyzmowi, wyra瘸j帷emu si w mi這軼i do ka盥ego, kto z dum m闚i o sobie, 瞠 jest Polakiem, towarzyszy zawsze humor, u鄉iech i otwarte d這nie do pomocy, do zaproszenia w progi w豉snego domu. W cieple tego ogniska, stworzonego z m篹em Zdzis豉wem, dorasta造 Twoje dzieci i wnuki, grza豉m si i ja, uczestnicz帷 w Twoich urodzinowych, imieninowych, 鈍i徠ecznych przyj璚iach i zwyk造ch spotkaniach przy szklance herbaty. Broniu, odk康 odesz豉, na zawsze usilnie powtarzam sobie zapami皻any tekst z pewnego nekrologu, 瞠 i z Tob jest tak jak z zachodz帷ym s這鎍em. Widzimy, 瞠 ju zasz這, 瞠 go ju nie ma, ale wiemy, 瞠 鈍ieci po drugiej stronie! Broniu, przekonani jeste鄉y: 安iecisz po drugiej stronie! - dla Twojego m篹a Zdzis豉w, c鏎ki Krystyny z rodzin, syna Piotra z rodzin, krewnych i rzeszy Twoich wiernych przyjaci馧, wi璚 i dla mnie.

Janina Lewandowska-Pu豉

["Gazeta Wyborcza. Wroc豉w", 02-12-2005]


01:22, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
sobota, 24 grudnia 2005
Profesor Edward Rhle (1905-1988) - jego zwi您ki z Polesiem Wo造雟kim

http://www.franko.lviv.ua/faculty/geography/6Lok_res/1Publik/Konferenc/2005/geom/semin/Mojski.pdf

PROFESOR

EDWARD R軫LE

(1905-1988)

– JEGO ZWI╴KI

Z POLESIEM

WOΧ垶KIM

W 2005 roku mija sto lat od urodzin Edwarda Rhlego, wybitnego polskiego geologa, wieloletniego pracownika, a w latach 1955-1966 dyrektora naczelnego Pa雟twowego Instytutu Geologicznego w Warszawie. Profesor Edward Rhle w 1931 roku uzyska stopie magistra filozofii w zakresie geologii i geomorfologii na podstawie pracy „Morfologia i geologia wzg鏎z dorzecza g鏎nej Prypeci” wydanej w 1933 roku. Ju cztery lata p騧niej opublikowa rozpraw „Utwory lodowcowe w zachodniej cz窷ci Polesia Wo造雟kiego”. Na jej podstawie w 1938 roku Edward Rhle doktoryzowa si na Uniwersytecie Jagiello雟kim w Krakowie. Jego promotorem by Eugeniusz Romer.
Edward Rhle dzia a naukowo na Polesiu Wo y skim. Dla podniesienia stanu rolnictwa i ca貫j gospodarki w豉dze pa雟twowe Rzeczpospolitej Polskiej powo豉造 Biuro Melioracji Polesia. W ramach organizacyjnych tej instytucji powsta豉 grupa specjalist闚, kt鏎ej zadaniem by這 przeprowadzenie bada og鏊noprzyrodniczych, w tym geomorfologicznych i geologicznych, a tak瞠 sporz康zenie odpowiednich map. Kierownikiem tej grupy by Stanis豉w Lencewicz, profesor geografii Uniwersytetu Warszawskiego. Pracowa這 w niej kilku specjalist闚 nauk o Ziemi, m.in. B. Krygowski, M. Pr鏀zy雟ki. Opublikowali oni ju po 1945 roku wiele cennych publikacji, wtedy te powsta豉 min. wielka monografia botaniczna „Torfowiska Polesia” S. Kulczy雟kiego.
Edward Rhle nale瘸 do tej grupy. Pracowa na Zachodnim Polesiu Wo造雟kim. Nieco dalej na po逝dnie Jan Samsonowicz prowadzi badania terenowe, w wyniku kt鏎ych odkry nadbu瘸雟kie z這瘸 w璕la kamiennego. Profesor Rhle podczas tych w豉郾ie bada zdoby wielkie do鈍iadczenie terenowe. Kartowa bardzo systematycznie. Wykonane mapy dok豉dnie redagowa. Wszystkie te do鈍iadczenia sta造 si podstaw do sukces闚, jakie odni鏀 po 1945 roku w Pa雟twowym Instytucie Geologicznym.
Jednak瞠 najwi瘯szym zainteresowaniem zawodowym Profesor obj掖 utwory trzeciorz璠owe i czwartorz璠owe. One przecie buduj powierzchni terenu na Polesiu Wo造雟kim.
Publikacje, w kt鏎ych E. Rhle przedstawi wyniki swych bada terenowych ukazywa造 si systematycznie pocz患szy od 1933 roku. Bibliografia do陰czona poni瞠j zawiera 14 publikacji dotycz帷ych Polesia Wo造雟kiego. Ostatnia z nich ukaza豉 si w 1985 roku. Z okazji kolejnej polsko-ukrai雟kiej konferencji, jaka odbywa si w Szacku ko這 jeziora 安ita, mo瞠 warto na zako鎍zenie wymieni tytu jednej z nich: „Procesy dynamiczne w zbiornikach jeziornych i charakter ich osad闚 na przyk豉dzie jeziora 安ita”. E. Rhle opublikowa j w 1961 roku w redagowanej przez siebie serii „Z bada czwartorz璠u w Polsce” Biuletynu Pa雟twowego Instytutu Geologicznego.

J霩ef Edward Mojski
Instytut Oceanografii Uniwersytetu Gda雟kiego
ul. Pi連udskiego 46, 81-378 Gdynia, Polska

Bibliografia prac Edwarda Rhlego dotycz帷a Polesia

1. Morfologia i geologia wzg鏎z w dorzeczu g鏎nej Prypeci. Wiadomo軼i S逝瘺y Geograficznej,
1933, 7: 362-388.
2. Szkic geologiczny polskiego Polesia. Ziemia 1935, 25: 120-126.
3. Przegl康 prac melioracyjnych na Polesiu. Czasopismo Przyrodnicze 1935, 36: 1-3.
4. Jeziora krasowe zachodniej cz ci Polesia Wo造雟kiego. Rocznik Wo造雟ki 1935, 4: 210-241.
5. Przemys這we wykorzystanie materia逝 geologicznego w p馧n.-zach. cz窷ci wojew鏚ztwa wo造雟kiego. Rocznik Wo造雟ki 1935, 4: 242-256.
6. 奸ady dw鏂h zlodowace nad g鏎n Prypeci. Czasopismo Geograficzne 1936,14, 2: 79-82.
7. Utwory lodowcowe zachodniej cz窷ci Polesia Wo造雟kiego. Kosmos A 1936, 62: 81-109.
8. Studium powiatu kowelskiego. Rocznik Wo造雟ki 1937, 5/6: 171-403.
9. Trzeciorz璠 p馧nocno-zachodniego Wo造nia i bazalty w Nichecz闚ce. Biuletyn Pa雟twowego Instytutu Geologicznego 1937, 18: 90.
10. Kreda i trzeciorz璠 zachodniego Polesia. Biuletyn Pa雟twowego Instytutu Geologicznego 1948, 34: 100-106.
11. Procesy dynamiczne w zbiornikach jeziornych i charakter ich osad闚 na przyk豉dzie jeziora 安ita. Biuletyn Instytutu Geologicznego 1961, 169: 255-302.
12. Uwagi o zjawiskach krasowych mi璠zy 鈔odkow Wis陰 a Bugiem oraz Bugiem i Styrem. Studia „Societatis Scientiarum Torunensis” C 1976, 8: 257-277.
13. Rhle E., Karaszewski W. Wyst瘼owanie osad闚 interglacjalnych we wschodniej cz窷ci wojew鏚ztw bielsko-podlaskiego i che軛skiego oraz przyleg貫j cz窷ci Polesia. Przegl康 Geograficzny 1976, 48, 2: 263-271.
14. Poszukiwania bursztynu w utworach paleoge雟kich dorzecza Prypeci i na p馧wyspie Sambii. Technika Poszukiwa Geologicznych 1985, 24, 2: 30-33.

21:54, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
sobota, 17 grudnia 2005
Zmar metropolita r闚ie雟ko-ostrogski Danyji

ZMAR

METROPOLITA

R紟IE垶KO-OSTROGSKI

DANYJI

W sobot, 10 grudnia 2005 roku, zmar metropolita r闚ie雟ko-ostrogski Ukrai雟kiego Ko軼io豉 Prawos豉wnego Kijowskiego Patriarchatu Danyji.
Metropolita Danyji (w 鈍iecie: Bohdan Czokaluk) urodzi si 22 sierpnia 1958 roku w wiosce Werchni Staniwci (Wy積ie Stanowce) na Bukowinie. Uko鎍zy Odeskie Seminarium Duchowne i Moskiewsk Akademi Duchown. W latach 1987-1990 studiowa na wydziale teologicznym Uniwersytetu w Salonikach w Grecji. W 1991 roku zosta mianowany rektorem Kijowskiego Seminarium Duchownego i przyj掖 godno嗆 archimandryty. Bra aktywny udzia w tworzeniu Ukrai雟kiego Ko軼io豉 Prawos豉wnego Kijowskiego Patriarchatu. Dnia 23 stycznia 1994 roku zosta mianowany biskupem wyszogr鏚zkim.
Zmar造 hierarcha od kwietnia 2000 roku by zwi您any z Wo造niem, kiedy zosta biskupem r闚ie雟ko-ostrogskim, 21pa寮ziernika 2000 zosta podniesiony do godno軼i arcybiskupa, a 23 stycznia 2004 roku zosta metropolit. Za jego pos逝gi w R闚nem zosta這 rozbudowane R闚ie雟kie Seminarium Duchowne oraz zosta odrodzony monaster w Kozackich Mogi豉ch i stworzony monaster w Hurbach. Za這穎no tak瞠 gazet „Duchowna Nywa”.
W uroczystym pogrzebie, kt鏎y odby si pod przewodnictwem patriarchy Filareta w poniedzia貫k, 12 grudnia 2005 roku, wzi瘭i udzia m.in. ordynariusz rzymskokatolickiej diecezji 逝ckiej J.E. Ks. Bp Marcjan Trofimiak i dziekan r闚ie雟ki ks. kan. W豉dys豉w Czajka. Zmar造 hierarcha zosta pochowany obok Swjato-Pokrowskiego Soboru katedralnego w R闚nem.

.z.

19:09, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 15 grudnia 2005
Instrukcja dla autor闚 hase biograficznych WSB

WOΧ垶KI

SΜWNIK

BIOGRAFICZNY

W celu rozwini璚ia naszej dzia豉lno軼i dokumentacyjnej zwracamy si do wszystkich, kt鏎ym drogi jest Wo造 jeszcze w dw鏂h sprawach: 1. Pragniemy opracowa „Wo造雟ki S這wnik Biograficzny” (dalej: WSB) – dlatego prosimy o biogramy wybitnych os鏏 zwi您anych z Wo造niem. 2. Bardzo prosimy o przesy豉nie wycink闚 i kopii artyku堯w nt. Wo造nia z prasy lokalnej, zw豉szcza z tzw. Ziem Odzyskanych.

INSTRUKCJA

DLA AUTOR紟

HASE BIOGRAFICZNYCH

WSB

1. Biogramy wyst瘼uj w WSB pod nazwiskiem (lub imieniem, zgodnie z przyj皻ymi zwyczajami), wyj徠kowo tylko pod pseudonimem, do kt鏎ego od-sy豉 si od nazwiska.
2. G堯wka has豉 biograficznego obejmuje:
a) nazwisko (lub imi) i jego ewentualne odmienne formy,
b) imiona, w liczbie najwy瞠j dw鏂h, z wyr騜nieniem imienia u篡wa-nego, je郵i nie stoi na pierwszym miejscu,
c) tytu造 rodowe i okre郵enia kultowe,
d) daty dzienne oraz miejsca urodzenia i 鄉ierci. Zaznacza si hipotetyczno嗆 czy sporny charakter tych element闚, przy czym dopusz-czalna jest alternatywno嗆 informacji. Niewielkie miejscowo軼i opatruje si bli窺zym okre郵eniem (kraj, prowincja, jednostka adm., blisko嗆 wi瘯szego o鈔odka itp.)
e) zwi瞛陰 definicj, podaj帷 dziedziny dzia豉lno軼i, niekiedy po-zycj w danej dziedzinie (np. tw鏎ca teorii...), je郵i zale篡 nam na szczeg鏊nym zaakcentowaniu motywu wprowadzenia biogramu do WSB.
3. Zasadniczym elementem has豉 biograficznego jest dzia豉lno嗆, nie 篡ciorys, i na nim po這穎ny by musi g堯wny nacisk.
4. W has豉ch wi瘯szych uwzgl璠nia si 鈔odowisko spo貫czne, z kt鏎ego wywodzi si dana posta, oraz posiadane wykszta販enie wy窺ze lub specjalistyczne. Nie podaje si kolejno zdobywanych stopni naukowych.
5. Podaje si profesur wy窺zej uczelni (z datami), ewentualnych mist-rz闚, je郵i wywarli zasadniczy wp造w na dzia豉lno嗆 danej postaci, oraz szczeg鏊nie wybitnych uczni闚.
6. Nie podaje si (poza przypadkami szczeg鏊nymi, wyznaczonymi ka盥o-razowo przez indywidualny charakter biogramu) kolejnych miejsc zamieszka-nia, okoliczno軼i 鄉ierci, odznacze, tytu堯w honorowych, tak瞠 doktorat闚 honoris causa.
7. Z nagr鏚 podaje si Nobla oraz najwa積iejsze inne, zw豉szcza kato-lickie.
8. 安i皻ym i b這gos豉wionym podaje si daty beatyfikacji, kanonizacji. ewentualnie dopuszczenia kultu, oraz najwa積iejsze miejsca kultu.
9. Bibliografia podmiotowa wyst瘼uje zasadniczo w tek軼ie has豉. Nie podajemy pe軟ego wykazu dzie, uwzgl璠niaj帷 jedynie wa積iejsze, w pro-porcji zale積ej od rozmiar闚 has豉. Pozycje drukowane w czasopismach podaje si tylko wyj徠kowo, je郵i maj szczeg鏊n wag.
10. Przy pozycjach bibliograficznych w tek軼ie has豉 podaje si tytu dzie豉 i dat jego pierwodruku. W przypadku znacznie rozszerzonego lub gruntownie zmienionego kolejnego wydania, podajemy dodatkowo jego dat (ewentualnie zmieniony tytu) z zaznaczeniem: wyd. zmienione, czy rozszerzone. Je郵i istnieje przek豉d polski, podaje si po oryginalnym tytule dzie豉 i dacie edycji oryginalnej tytu, miejsce i rok wydania polskiego, przy czym uwzgl璠nia si dat pierwodruku polskiego. Analogicznie infor-muje si o wa積ych edycjach obcoj瞛ycznych prac autor闚 polskich.
11. Nie przewiduje si 瘸dnych przypis闚 do hase. Lokalizacj cytat闚 podaje si w nawiasie, po zako鎍zeniu cytatu.

BIBLIOGRAFIA POZA TEKSTEM HASx

1. Z bibliografii podmiotowej poza tekstem has豉 umieszcza si jedynie dzie豉 zebrane oraz obszerne wybory o charakterze przegl康u tw鏎czo軼i. Z dzie zebranych podaje si w zasadzie jedn edycj, o charakterze mo磧iwie krytycznym. W przypadku kilku edycji naukowych zbli穎nej warto軼i, podaje si najp騧niejsz.
2. Bibliografio przedmiotowo opatruje si wszystkie biogramy oraz ha-s豉 rzeczowe.
3. Bibliografia przedmiotowa ma charakter selektywny. Uwzgl璠nia po-zycje podstawowe, prezentuj帷e aktualny stan bada, i poza has豉mi najobszerniejszymi ogranicza si do kilku pozycji uszeregowanych wg chronologii. W przypadku r闚norz璠no軼i, pierwsze雟two przyznaje si pozycjom dost瘼nym w j瞛yku polskim.
4. Bibliografia przedmiotowa obejmuje zasadniczo tylko opracowania: uwzgl璠nienie 廝鏚e dopuszczalne jest przy biogramach postaci, o kt鏎ych dotychczas nie pisano.
5. Bibliografia przedmiotowa uwzgl璠nia druki zwarte i pozycje w cza-sopismach. Uwzgl璠nia si w miar potrzeby wst瘼y, postawia, pozycje zamieszczone w publikacjach zbiorowych.
6. W bibliografii przedmiotowej podaje si autora (imi i nazwisko), tytu, miejsce i rok wydania (pierwszego i ostatniego) oraz jego numer kolejny. Podaje si stronice (od - do) w publikacjach z czasopism i dzie zbiorowych.
7. Podaje si w bibliografii przedmiotowej pierwodruk i najnowsze wydanie.
8. Przy pozycji prze這穎nej na j瞛yk polski podaje si w bibliografii przedmiotowej jej tytu oryginalny oraz w nawiasie tytu, miejsce i rok wy-dania polskiego.

[„Wo豉nie z Wo造nia” nr 2 (51) z marca-kwietnia 2003 r., s. 8-9.]

11:18, kovaliv
Link Dodaj komentarz »
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 6
| < Stycze 2018 > |
Pn Wt Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
O autorze
uahistory Vesna Wo豉nie z Wo造nia - Волання з Волині

Promote Your Page Too